පැහැසරණිය

  දුර ගමන් යන්නේ  තනිව හැසිරෙන්නේ  කයක්‌   නැති  ගුහාවක සැතපෙන්නේ....  හිතුන හිතුන තැන ඇවිදිමින්  ඉඳහිට තැන තැන නැවතෙමින්  අතු අග පනිනා වානරයෙකු හට  දියෙන් ගොඩ දැමූ කුඩමසෙකු හට  උපමා කරනා මේ සිත  හික්මවා ගත් කෙනෙකු  නිවන් මඟ ජය ගනී පබසර වූ මේ සිත හික්ම වූ අප බුදු පියා තිලොවට ම අග්‍ර බුදු පැදවිය ලැබ මේ සිත ගැන දෙසා වදාළ සේක....  

අනුන් වැරදි දකින අයට තම වැරදි ම     පෙනේවා  චරිත කතා ලියන අයට තම චරිතය       පෙනේවා තණ්හාවෙන් අන්ධ සිතට අනියත බව   පෙනේවා  කළු වලාවෙ අඳුරු ලොවට රිදී ඉරක්     පෙනේවා    

වෙඩි හඬට හැප්පෙමින්  රක්ත රුධිරය හෙළන  මළ සිරුරු මහ ගොඩක්  මිහිකත වසාගෙන  දෙනෙත් බොඳ කර හඬන  සෝ සුසුම් දරාගෙන  ඉකිගසන හදවතට  ඉරි තැලුණු මිහිමතට වැටුණු   වැහි දිය බිඳු සේ  අස්වැසිල්ලකි  සාමය....

සිල්වත් පින්වතුන් ලක්දිව                        ඉපදේවා දුසිල්වතුන් හට සුවසිත්                          ඇතිවේවා ගුණ නැණ පිරි දනන් නිති මෙලොවට  බිහිවේවා සෙනසුන මගේ දින දින ලොව              බැබළේවා  

බුදු මැදුරෙහි බුදු පානේ ශාන්ත නිසල පහන් දැල්ල මෙන් ඔබේ සතුරා ඉදිරිපිට නිහඬ ව සිටගෙන සිටින්න...

ඇය පින්වත් කතකි සිදුහත් අත පැතුව නො අඩුව තිබුණි රූ සපුවත් ඇයට සසර පුරා හමු වූ ඒ පුරුද්දට   ප්‍රිය බාරි විය සැමදා ඔහුගේ නමට සසරින් එතෙර වන්නට දුන් උපකාර බුදු සමිඳුන් කෙරේ තිබු ඒ ශ්‍රද්ධාව සැම සැප තිබූවත් මාළිගේ ඇය සතුව අත හැර සියලු දේ දැරුවේ කසී පට සුමිත්‍රාව වී පැතු ඒ ප්‍රාර්ථනා මන්ත්‍රී දේවි වී දරුවන් කැප කෙරුවා මෙලෙසින් එන විටදි සසරේ තිබෙන තුරා එක්‌ යුග පුරුෂයෙකු පැතු ඇය වේ යශෝදරා...

  දස මසක් කුසේ දරාගෙන  ඔබ මට ජීවය දී  රක්ත වූ රුධිරය  ක්ෂීර බිඳු බවට හරවා  සෙනෙහසින් මට පොවා  ඇති දැඩි කළ අම්මේ...  ජිවන ගිරිදුර්ගය  තරණය කරනට  යෝධ ශක්තියක්‌ වී  දිනෙක ලොව ජය ගන්න  කියා දුන්නේ ඔබයි...  සරසවි සිහිනය සැබෑ කර  මිණි කිරුළු හිස පළඳන්නට  වෙහෙස වූයේ ඔබයි  මගේ අම්මේ........